Mijn twee cent

Blowen, drinken en moslims

Moslims zijn in principe uitgesloten van de schadelijke westerse geneugten van veel wijn en roken. Het mag niet van hun geloof. Nu is de serieuze islam hier in Senegal heel anders dan wij die kennen van Al-Qaeda en de zwaargesluierde vrouwen die volgzaam achter hun turkse of marrokaanse man aanslenteren in Nederland. Vrouwen dragen meestal geen hoofddoek, gaan westers of uitbundig afrikaans gekleed en zijn veelal zelfbewust en modern, ook naar onze maatstaven. Ook zie ik veel jongeren wel een sigaretje opsteken. 

Het ochtendgebed

Toch is 95% hier wel degelijk moslim, en een hoog percentage zeker zo praktiserend dattie in ieder geval ’s vrijdags naar de moskee gaat. Niet iedereen bid 5 keer per dag, maar toch zie je op de gezette tijden op alle hoeken van de straten de bekende geknielde ruggen op de daartoe uitgerolde matjes. En je hoort het; de moskeën maken een hoop herrie, al om een uur of 05.00. 

Daarom was ik blij dat ik afgelopen weekend de stad uit was in een dorp zonder electriciteit dus zonder de speakers van de moskee. Ik ging met Veerle mee, een vlaamse collega van de ambassade. Ze is getrouwd met een Senegalees, Cheikh genaamd (spreek uit sjijg). Hier een leuke foto:

Ze wonen heel prachtig, bij het Lac Rose. Dat is een zoutmeer een uur of 2 buiten Dakar aan de kust bij een mooi duingebied. Het kleurt onder bepaald licht rose, en er zitten flamingo’s een pelikanen. De mensen wonen in kleine hutjes van stro zonder stromend water, verwarming of electra. Het is arm, sommigen hebben maar net genoeg om van te leven. Veerle en Cheikh hebben 4 hutten van steen, wat luxer dus maar wel met het karakteristieke stro-dak. Ook hebben ze een zonnepaneel wat energie geeft voor wat spaarlampjes en een televisie.

Met het feit dat ze een auto heeft is Veerle hiermee voor de bewoners van het dorp voor altijd veel rijker dan zij, maar dat dachten ze al door haar huidskleur. Dat de werkelijkheid wat genuanceerder ligt omdat Veerle het loon van een lokale medewerker krijgt op de ambassade (ongeveer gelijk aan de studie van een uitwonende student) doet er voor hen niet toe; toubab = rijk en dus gaan we ’s avonds met een man of wat bij haar eten. Het kan immers niet op. Gelukkig weet Veerle hierin goed haar grenzen aan te geven; ze heeft bij mij in die 2 dagen veel respect afgedwongen maar daar zal ik later nog meer over vertellen.

Baye Fall

Eerst even terug naar de moslims. De man van Veerle behoort tot de zogenaamde Baye Fall, een groepering die zich kenmerkt door hun felgekleurde kleding en rasta-kapsels. Zoals ik later nog uitgebreider zal uitleggen zijn er in Senegal verschillende broederschappen, moslim-groeperingen met elk hun eigen grote leider. De twee belangrijkste zijn de Mouriden en de Tidjane. De Baye Fall vormen een aparte groep binnen de broederschap van de Mouriden. In Dakar zie je veel Baye Fall die bedelaars zijn, en ze worden door veel Senegalezen een beetje gezien als werkschuw tuig. Volgens Cheikh (de man van Veerle) zijn deze bedelaars geen echte Baye Fall, want echte Baye Fall zijn juist harde werkers en hebben veel respect voor alles.

Baye Fall nemen het niet zo nauw met de regels van de islam, en bij Veerle werd dan ook gewoon wijn gedronken. Bovendien heb ik heel wat keren een blowtje gerookt zien worden. Hier meer over de Baye Fall en de Mouriden.

Hippie-gemeenschap

Het huis met de court (omheind met stro-muurtjes) van Veerle en Cheikh vormen een soort hippie-gemeenschap. Er lopen de hele dag mensen; vrouwen met kinderen om water te halen uit de waterput, de jongens die sla en peterselie verbouwen op de grond van Cheikh en Veerle en nog allerlei andere kennissen uit het dorp. Toen ik er was kwam er bovendien bezoek van vrienden; Aafke (uit Nederland!) en haar man Lamine, die djembee-artiest is. Ze kennen elkaar van een djembee-cursus die hij gaf en wonen nu in Dakar.

Ook waren er vrienden van Cheikh, waaronder een schilder die echt prachtige dingen heeft gemaakt en nog een muzikant. We hebben de hele dag in de zon gezeten, Senegaleze thee gedronken en een aantal hilarische gesprekken gevoerd. Cheikh is in Nederland geweest en vertelde in geuren en kleuren hoe ongelooflijk het bij ons is.

Het fenomeen stoplichten

Hoogtepunt was toch wel ‘le bon homme vert’ en ‘le bon homme rouge’. Gewend als hij was aan het totale ontbreken van verkeersregels hier was het fenomeen van een stoplicht met een groen mannetje en een rood mannetje waar iedereen keurig op stond te wachten echt bijna onbegrijpelijk. 

Ik heb echt genoten dit weekend van de openheid van deze mensen, de eenvoud van het leven in een klein dorpje en het heerlijke weer. Ik heb in de zee gezwommen en een beetje zitten oefenen op de gitaar van Santana, de huisvriend van Veerle en Cheikh die de boel een beetje bewaakt.

Biologische klok

Dakar is toch wel een erg drukke stad met de muziek, de uitlaatgassen, het stof en de vele mensen overal. Ook was het heerlijk om een nacht door te maken met alleen het zachte ruisen van de zee en wat kwekkende krekeltjes in plaats van om 05.00 uur de moskeeën en 06.00 uur de tv en de schreeuwende Abdou die niet naar school wil te horen. Mijn biologische klok is inmiddels trouwens wel zo ontwikkeld dat ik hoe dan ook om 05.00 even wakker word, om me even om te keren en heerlijk verder te slapen.

Veel foto’s gemaakt ook, eindelijk! De logo-foto van deze post is van Santana met een kameleon, ik heb het beestje ook vastgehouden. Geweldig hoe ze lopen, en ze kunnen hun ogen alle kanten op bewegen!