Comme d’habitude
Toubab
Als blanke (toubab in het wolof, de lokale taal) wordt je op straat voortdurend aangesproken. De eerste vraag die een taxi-chauffeur of andere onbekende je hier stelt is ‘français’? Omdat Senegal vroeger een franse kolonie was en de mensen hier in meerderheid het frans aardig spreken is het meerendeel van de blanken toerist uit frankrijk. Ik antwoord meestal ‘non’ om ervanaf te zijn, maar dan volgt een heel rijtje, ‘anglais?’, ‘espagnole?’, ‘allemagne?’. Ik ben ieder geval europeaan, dat is alvast mooi meegenomen.
Als ik het verlossende woord spreek, ‘hollandais’, volgt meestal een heel blij verhaal over Amsterdam, Rotterdam, en dat de Senegalezen heel veel van Nederland houden en wij ook van hen. Velen hebben een neef van een oom van een schoonvader die hier woont. Gezien het aantal Senegalezen dat ik in Nederland ken zal het in 90% van de gevallen wel om dezelfde persoon gaan…
Altijd onderhandelen
De tweede vraag is meestal wat je hier doet. Ik antwoord dan dat ik student ben, want zulk soort gesprekken vinden meestal plaats als ik iets wil kopen of een taxirit ga maken. De eerste paar keer liet ik het woord ‘ambassade’ vallen en dan waren de startprijzen voor de onderhandeling beduidend hoger. Je moet echt over elke prijs onderhandelen, en als toubab is de startprijs vaak 5 tot 8 keer hoger dan je gaat betalen. De beste methode is zorgen dat je de prijzen weet, door die aan bekenden te vragen. Wat prijzen:
- Kamer: 75.000 CFA, 115 euro per maand (inclusief)
- Stokbrood: 160 CFA, 25 eurocent
- Melk (uiteraard houdbaar): 2200 CFA, 3,35 euro voor 1,5 l (in 6 flesjes)
- Taxirit ’s avonds van 30 min: 2000 à 2500 CFA, 3 à 4 euro
- Banaan: 100 CFA, 15 eurocent
- Lunch met patat, stuk vlees, salade, stokbrood, 5 sperziebonen en saus: 1500 CFA, 2,30 euro
- Nederlandse lunch op de ambassade (brood met goudse kaas, pindakaas en worst), 1250 CFA, 1,90 euro
Het is een fenomeen, dat onderhandelen. Positief gezien is het een soort van sociale manier van met elkaar omgaan. Je staat al snel een tijdje te praten, de verkoper vertelt over de ongelooflijke kwaliteit en het vakmanschap van zijn product, de grootte van de familie die hij onderhouden moet of de moeilijke omstandigheden van de taxi-chauffeurs in de stad. Ik probeer met veel moeite uit te leggen dat ik student ben en dus geen 65 euro kan betalen voor een paar leren teenslippers (die ik uiteindelijk voor 15 euro heb gekocht, wat duur is).
The downside vind ik toch wel dat je voor elk wissewasje zoveel moeite moet doen, en dat je gewoon weet dat je als blanke veel en veel meer gaat betalen als je niet oppast. Ik ben aardig gewend aan het afrikaanse ritme, dat alles langzaam gaat en langer duurt. Een kwestie van overal veel meer tijd voor nemen. Maar 14 minuten praten over de aanschaf van 5 kledinghangers is gewoon irritant. Mijn nieuwste tactiek is de vraagprijs vragen, 1/10 daarvan noemen, een verontwaardiging incasseren en vanaf dan gewoon keihard mijn eigen prijs vasthouden. Na nog een paar zinnen loop je weg, en dan word je altijd teruggeroepen.
Comme d’habitude
De derde vraag die ik krijg is meetal hoe lang ik hier al ben en of het mijn eerste keer in Afrika is. Het is wel leuk om te merken dat mensen denken dat ik hier al veel langer ben. Een paar woordjes wolof, de buslijnen en wijken goed kennen en over-relaxed doen werkt fantastisch. De complimentjes dat ik me gedraag als iemand die hier al jaren woont doen me veel goed; er is dus ook wel een zekere waardering als je laat merken dat je de cultuur een beetje begrijpt.
Ik heb inmiddels ook ontdekt dat er naast de ontelbare zwart-gele taxi’s nog een heel clandestien taxinetwerk bestaat. Deze “clando’s” zijn niet echt goed te herkennen; het zijn gewone auto’s met wat mensen erin. Ze toeteren wel naar je, en ze rijden overal. De prijzen zijn veel lager dan van de gewone taxi’s, maar je zit dus niet alleen. Bestemmingen zijn wat algemener, op een gegeven moment roep je gewoon stop en dan ga je eruit. Hopen dat de omwegen niet te groot zijn.’
Inmiddels ook wat foto’s, check de foto-pagina!

Mooi, zo’n lijvige update!
Ik vind wel dat je een beetje erg gefocused bent op money money money…
Afgezet worden is nooit leuk, maar ietsje meer betalen, ach, je kunt het wel missen toch? De hele economie daar in Tanzania is er immers natuurlijk ook op gebouwd dat die paar toubabs wat extra geld inbrengen. Wel heel handig dat je nou je onderhandel-skills nog verder kunt ontwikkelen! Dat wordt een inkoopfunctie als je later groot bent!