Mijn twee cent

In het diepe

Gisteren was het moment van de grote duik in een nieuwe cultuur. Beetje eng wel om uit de veilige haven van het hotel met mijn mooie overhempje, blanke huid en creditcard op stap te gaan. Binnen 5 minuten ontmoette ik de bekende truc, “Aaaah mon amie”, alsof ie mij al heel lang kende. De jongen bleef aanhouden dat hij mijn gids wilde zijn, pakte zelfs het briefje uit mijn hand met het adres, maar mijn resolute “non merci” had uiteindelijk effect. Ik heb met succes een kaart van Dakar gekocht en geld uit de muur getrokken. De straat is druk, de wegen zijn in meerderheid meer zand dan asfalt, en overal wordt gebouwd.

Marktplaats Dakar

Overal wordt ook verkocht. Meer dan een uur later dan afgesproken kwam Diarra me halen met de ambassade-jeep. Hij bleek trouwens Amar te zijn, Diarra heb ik vooralsnog niet ontmoet. Op weg naar een mogelijke woonruimte stonden we zoals gewoon schijnt te zijn behoorlijk vast in de smalle straten. Naast het feit dat het ogenschijnlijk geen verkeersregels zijn is de straat ook nog eens een grote markt. Letterlijk in rijen tikten verkopers op mijn raampje met afwasteiltjes, zakdoekjes, schoenen, alle soorten pinda’s, houtsnijwerk, orange-telefoonkaarten, nog meer orange-telefoonkaarten, t-shirts, frisdrank en zelfs complete meubels. De straat is de winkel.

Mijn huidskleur betekent zoals verwacht een prijsverhoging van ongeveer 500%. Bij het uitzoeken van een kamer bleek al snel dat we met een tussenpersoon te maken hadden die helemaal niet de eigenaar was. Die wilde als loon voor het laten zien en ‘vasthouden’ van de kamer ook nog eens 1 maand huur (130 euro) hebben. De  onderhandeling duurde meer dan een uur, daarna werd eindelijk naar de eigenaar gebeld. Deze bleek helemaal niet voor 3 maanden te willen verhuren… Overigens excuseerde de man die me helpt met uitzoeken zich steeds voor dit gedrag; hij werd heel chagrijnig van de manier waarop het ging en vond dat zijn landgenoten zich erg misdroegen.

Les portables

Deze zeer vriendelijke man (Abdou) is trouwens in het bezit van een heuse Iphone 3g. En niet alleen is zelfs in de armste straat wel een beltegoed-shop of een internetcafé, maar ook echt iedereen heeft een ‘portable’, een mobieltje. Mijn Nokia 5800 baart veel opzien, ondanks het feit dat ik ‘m zo weinig mogelijk laat zien.

De rest van mijn dag bracht ik door met Oumar, mijn collega voor de komende maanden op de ambassade. Ik zal nog veel meer vertellen over hem en zijn vrouw Margot, maar niet allemaal nu. Ik heb al kennisgemaakt met zijn complete familie en vrienden. We hebben heel veel gepraat over zijn werk als leraar filosofie en bij een syndicaat dat opkomt voor de rechten van docenten in Senegal. Voorlopig zit ik wel even goed bij hem.

Jos blundert

Mijn eerste kardinale blunder had te maken met de sociale gebeurtenis die “diner” heet. Ik had rond 18.00 uur met Oumar wat gegeten in een restaurantje, en rond 21.00 waren we thuis van alle familiebezoeken. We praatten wat, en ik maakte uitgebreider kennis met zijn vrouw Margot. Oumar bleef maar zeggen dat hij heenl moe was en even ging slapen, en ik was ook heel moe dus dat leek mij een goed idee. Rond 22.00 deed Oumar een gemakkelijke trui aan en ging op de bank liggen. Hij had al gezegd dat hij en Margot niet altijd samen sliepen, dus mijn interpretatie was: bedtijd. Ik mijn blauwgeruite clownspyama aan, klamboe ophangen en lekker in mijn slaapzakje kruipen. Margot moest erg lachen, ik veronderstelde om mijn pyama, maar dat was niet zo. Ze verdween naar de keuken, en Oumar en ik praatten nog wat op onze respectievelijke sofa’s .

Blijkt dat we bijna aan het diner gingen. Lag ik daar in mijn slaapzak en clownspak. Ik heb me maar weer omgekleed.

Geen foto’s vandaag, en ik stel jullie even gerust, ik ben niet van plan elke dag zo’n lange lap te maken.

Bedankt voor alle reacties en mails, ik heb inmiddels hier dus ook vrienden, maar het is toch wel erg leuk wat te horen van jullie kikkerlandje.