Mijn twee cent

Naar de Grand Magal in Touba!

Undercover operation “Toubab Touba” gaat van start! Ik ga naar Touba om de terugkeer van Amadou Bamba uit ballingschap te herdenken, het religieuze hoogtepunt van het jaar hier.  Een paar miljoen Mouriden uit de hele wereld gaan naar Touba om een tour te maken langs de mausolea van de overleden voormannen van de broederschap. Ook is er een speech van de huidige grand khalife général, Serigne Mouhamadou Lamine Bara Mbacké. Het is echt hèt event van het jaar, de kranten staan er vol  mee, en de regering levert allerlei voorzieningen en geeft er veel geld aan uit. Ongelooflijk hoe hier politiek en religie verweven zijn.

Hier meer over het mouridisme.

Ik heb wel even getwijfeld of dit een goed idee was, dat begrijp je. Als toubab (blanke) val je hier nogal op, en zulke mensenmassa’s vormen een gevaarlijke bron van infecties om over platgelopen worden e.d. nog maar te zwijgen. Toch is dit een geweldige kans van dichtbij mee te maken hoe de Senegalezen hun godsdienst beleven en dé periode om de stad Touba te gaan zien. Ik ga me ver verwijderd houden van de massa die langs de mausolea gaat, en de speeches hoef ik ook niet te horen. 

Undercover

Om niet onmiddelijk als verschrikkelijke westerling te worden gezien heb ik een mooi afrikaans tenue aangeschaft, foto’s zullen volgen. Ik ga ernaartoe met Veerle en Cheikh, bij wie ik dat weekend aan het Lac Rose heb doorgebracht. Zij verblijven in tentjes in een stad dichtbij Touba; op die manier ben ik niet te dicht bij de grootste mensenmassa.

Helaas moet ik mijn swingende baptistengemeente dus een weekend missen, en bovendien kan ik niet skypen met Marijke die inmiddels in Ecuador zit :-(. 

Mobieltje gestolen

Nog een klein stoer verhaaltje van een paar uur oud. Ik ging naar de markt voor een handoekje en badslippers, plus een voetbal voor het voetbalteam in het dorp van Veerle. Hierover later meer. In een zijstraatje van de markt ging er (letterlijk) een schoenpoetser aan mijn broek hangen zodat ik niet verder kon lopen. Ik probeerde de hoogst-irritante man van mijn been te schudden terwijl ik hem vermanend toesprak, maar had de tegenwoordigheid van geest me niet helemaal door dit blok aan mijn been in beslag te laten nemen. Daardoor merkte ik dat een andere man aan mijn andere kant mijn Nokia N5800 Express Music uit mijn broekzak viste terwijl hij mij wegduwde. De telefoon verdween in zijn hand en de man stapte richting een steegje.

Razendsnel pakte ik met links zijn pols en rukte met rechts mijn N5800 uit zijn hand, ondertussen met mijn been de ’schoenpoetser’ een trap verkopend. Ik kreeg mijn telefoon te pakken en de beide dieven maakten zich in twee richtingen uit de voeten; het was duidelijk teamwork geweest. Amper bekomen van de brutaliteit van deze actie midden op straat in het volle daglicht riep ik ze na “Wat is dit nou”. Sterke tekst.

Even later op de ambassade hoorde ik dat wanneer ik ”Voleurs, police!” had geroepen de dieven er niet zo goed vanaf zouden zijn gekomen; niet zelden worden dieven dan gegrepen en gestenigd of gelynchd, soms met dodelijke afloop als de politie er niet snel genoeg is.

Ik heb mijn telefoon nog, die gaat voortaan in de portomonnee om mijn hals waarvan het koordje verstevigd is met staaldraad. Mijn anders (volgens sommigen) zo open en vrolijke gezicht stond tijdens mijn geshop daarna zodanig boos dat geen gids of verkoper me meer heeft aangesproken, dat zegt heel wat.