Mijn twee cent

Pierre

Een goede vriend van me heet Steen. In Nederland vinden we dat een beetje een gekke naam als voornaam, maar in het Frans is het een hele gewone naam: Pierre. En ook dat betekent steen. Goed, laat ik ter zake komen; ik ben bijna ge-steen-igd, tot twee maal toe zelfs. De boosdoeners waren respectievelijk uitgelaten hooligans en boze studenten.

Uitgelaten hooligans

Zondag 1 februari begon in vrede. Ik heb een leuke baptistengemeente gevonden en wat vrienden gemaakt met studenten daar. De preek was goed, over seksuele misstanden in genesis en het huwelijk. Hot item natuurlijk, hier helemaal met die polygamie enzo. De dominee stond wel enorm te schreeuwen, maar dat was blijkbaar zijn stijl. Het zingen swingde de pan uit, echt heerlijk hoe die mensen volume maken.

 Vervolgens in alle rust met Oumar afgesproken. Mijn filosofieleraar is dan wel niet meer mijn collega op de ambassade, maar we houden zeker contact. Mayke Kaag van het Afrika Studiecentrum had al gezegd ze ons op elkaar had uitgezocht, en het is een echte vriend aan het worden. We zijn naar het strand geweest en hebben heerlijk gezonnebaad onder het genot van wat Senegalese thee. Overigens is het strand helemaal vol met jongens van tussen de 15 en 28 die aan het sporten zijn; hardlopen, voetballen en de volksport “la lutte”, het worstelen. Er wordt echt fanatiek getraind om het laatste beetje vet om te zetten in spieren.

Toen lekker skypen, en toen naar huis. Oumar bracht met zijn auto. We kwamen in de buurt van mijn straat, het was nog ongeveer 100 meter tot we rechtsaf naar mijn huis moesten, en toen zaten we ineens midden in een enorme groep jongens. De jongens hadden stenen (jawel) bij zich, grote stenen, en liepen zeer dreigend om de auto heen. Het waren er heel veel, en ze waren heel groot. Het nest leek bovendien in mijn straat te zitten; daaruit kwamen vuilcontainers rijden die als blokkade moesten gaan dienen en werden enorme straatstenen aan gruzelementen gegooid om tot gooibare projectielen te worden omgevormd. We konden terug noch vooruit. Dit was het dan.

Dat is een beetje overdreven, maar ik kon met geen mogelijkheid naar huis. De agressie bleek zich te ontladen tussen de fans van de club van mijn quartier (Liberté IV, joehoe!) en die van wat andere quartiers. We hadden gewonnen, en dan ga je dus de boel aan stukken slaan. Doen we in Nederland ook trouwens. uiteindelijk ben ik via een achterommetje veilig thuis gekomen.

Boze studenten

De volgende dag had ik een afspraak met mevrouw Penda Mbow op de universiteit. Zij is historica met als specialiteit islam in Senegal, maar hier vooral bekend als feministe en ex-minister. Dat laatste was ze overigens maar kort; ik denk dat Senegal nog niet helemaal rijp is voor intellectuele eigenzinnige vrouwen aan de macht. De eerste ontmoeting met haar was nog niet al te boeiend. Ze stuurde me min of meer de bibliotheek in, terwijl ik nu juist graag wat meer met mensen wil gaan praten. Mijn doelen op de ambassade zijn zo ongeveer 2 dingen; een literatuuroverzicht maken van interessante artikelen over de islam in Senegal en het maken van een lijst met individuen/instituten die invloed/kennis hebben op het snijvlak politiek/islam. Maar hier weid ik later nog wel over uit.

Ik toch maar naar de bibliotheek van een instituut op het universiteitsterrein. De bieb was zeer klein, was zeer donker en had alleen een kaartjessysteem als overzicht. De literatuur over mijn onderwerp was bovendien nooit jonger dan 1970, en veel te langdradig. En het stonk er naar schimmelende boeken. Ik scheepte de over-aardige belangrijk-doende bibliothecaris af met de belofte van een uitgebreider bezoek, om vervolgens de duisternis van de bieb in te ruilen voor het felle licht van de zon.

Ik was nog niet buiten of de mensen die tegelijk met mij vertrokken duwden me al weer naar binnen. Uit mijn ooghoek zag ik een aantal studenten rennen, op de voet gevolgd door zwaarbewapende M.E.-ers. Schilden, knuppels en helmen glommen in het zonlicht, en even waande ik me in een gladiatorenarena. Het stof waaide op rondom de rennende politiemensen, en nieuwsgierig keken mijn omstanders en ik ze na. Even verderop klonk een hoop geschreeuw en het piepende geluid van plotseling remmende auto’s.

Het bleek dat zo’n 200 meter verder bij de ingang van de universiteit de studenten aan het staken waren. Ik hoor de cynische opmerkingen al, dat studenten toch altijd staken en dergelijke, maar hier was meer aan de hand. Staken betekende voor de studenten hier namelijk het gooien van stenen naar bussen die langskwamen op de mooie weg langs de kust, voor de ingang van de universiteit. Levensgevaarlijk natuurlijk, vandaar de enorme politieopkomst. De studenten hadden geen uitbetaling van hun beurs gehad, wat voor sommigen waarschijnlijk betekent dat ze niet kunnen eten. Ik ben via een achteruitgang het terrein afgeslopen zonder echt in de menigte te geraken, en gelukkig maar want er schijnen best wat gewonden gevallen te zijn.