Mijn twee cent

Zon, zon, zon

Hier in Dakar is het strand altijd dichtbij. Maar het is niet altijd een even mooi strand, en op veel plaatsen is er een sterke stroming waardoor je niet echt wat dieper kunt gaan om achter de branding wat te zwemmen. Bij Lagon 1, het strandpaviljoen van mijn eerste post hier (’Aan het werk’) is een ‘digue’ gebouwd, waardoor een wat rustiger stuk zee is ontstaan. Daar is het heerlijk zwemmen, maar net als bijvoorbeeld de middellandse zee wel een beetje saai zonder golven.

Wat zo absurd is, is dat het hier nu al bijna 3 maanden elke dag volstrekt hetzelfde weer is. Weliswaar een wolkje hier of daar, en schommelingen tussen de 23 en 25 graden, maar in principe schijnt de zon. Geen buitjes, niet nadenken over jas mee, elke dag slippers, korte mouwen (voor zover werk op de ambassade dat toelaat) en zwembroek in je tas voor het geval je zin in een duik mocht hebben na een dag werken. Misschien dat het na verloop van tijd went, maar elke keer als ik uit het koude water me laat drogen in de zon en mijn blik laat afdwalen naar het glinsterende water, de strakblauwe lucht en de wuivende palmbomen bekruipt mij het bange vermoeden dat dit misschien wel nooit verveelt. Terwijl ik over 11 dagen toch echt terug moet naar wisselvallig Nederland.

La Lutte

Overigens verveelt het strand de Senegalezen zelf ook niet. Massaal zijn vooral jongens en mannen hier te vinden aan het eind van de dag. Ze voeren de meest gekke rek-, strek- en spieroefeningen uit. Er wordt veel gevoetbalt, dat ook, maar je ziet vooral grote groepen jongens gezamenlijk gehurkt over het strand hoppen, achteruit rennen of met de armen om elkaars hals aan elkaar sjorren en trekken. Die oefeningen horen allemaal bij volkssport nr. 1 hier in Senegal: “La Lutte”. Gisteren heeft Bombardier hier een andere lutteur op overweldigende wijze verslagen, en vanochtend zag ik vanuit de bus dat dit in heel veel kranten voorpaginanieuws is. Toen ik mijn sandwich poulet zat te eten kon ik met de krant van een blonde mevrouw voor mij meelezen, en toen zag ik dat over deze overwinning van Bombardier zomaar 4 artikelen in “Le Quotidien” stonden, toch een gerespecteerd dagblad hier.

Waar praten we eigenlijk over? La lutte is een vorm van worstelen, oftewel elkaar in de zandbak met het hoofd op de grond krijgen. Dit klinkt als iets wat in een paar minuten kan, maar als je naar een worstelwedstrijd zou komen hier ben je al snel een uur of 2 verder. Dat komt omdat het meerendeel van “la lutte” bestaat uit de voorbereiding op het worstelen zelf. Hier is goed zichtbaar dat ondanks het feit dat Senegal overwegend een moslimland is de animistische tradities nog springlevend zijn. De voorbereiding is 1 grote mix van traditionele rituelen. Een groot deel bestaat uit rituele dansen waarbij de worstelaars omringd door een stuk of 20 andere dansers in vierkante formaties gehurkt van het ene been op het andere hippen. Het lijkt een beetje op hoe in die parkeergarage in Westside Story wordt gedanst, maar dan met Afrikaanse ritmes. Daarnaast worden er allerlei toeren uitgehaald met amuletten, overgieten de lutteurs zich met melk in wisselende staat van ontbinding (wat een agressief en imponerend beeld oplevert, zo’n wit/zwarte gorilla). De lutteurs zijn bijna zonder uitzondering zeer zwaar, gespierd en behangen met allerlei kettingen en amuletten. Het is vooral een show, want het eigenlijke gevecht is meestal in minder dan 4 minuten over.

Moderniteit meets traditie

Ook op tv is dit heel groot, zoals dat heet. Het is zwaar gesponsord door het bedrijf dat ook het straatbeeld bepaald: Orange mobiele telefonie. Wel grappig om te zien, want daardoor hebben de lutteurs bij sommige rituele dansen ook allemaal orange t-shirts aan. De mix van grote orange-logo’s en animistische rituelen vormt wel een leuk beeld van Senegal: moderniteit ontmoet traditionele maatschappij. Dagelijks zijn er reclameblokken van soms wel 10 minuten waarin de worstelaars elkaar uitdagen door te zeggen hoe ze de ander wel niet zullen inpakken, compleet met slecht gemonteerde gevechtsbeelden voorzien van Beethovens vijfde opgepimpt met djembeeritmes. ‘t Is een fenomeen.

Nog meer zon

Hieronder ter afsluiting van deze post een filmpje van een stranddag bij een prachtig klein vissersdorpje, Toubab Dialao geheten. We (Cheikh, de man van collega Veerle, Laëtitia en Vicky, 2 vlaamse meisjes en Dorinda, mijn collega-stagiair) waren een dagje de toerist aan het uithangen en zijn onder andere in een wildpark geweest waar we giraffe’s en neushoorns gezien hebben. Daarover later meer. In Toubab Dialao hebben we heerlijk aan het strand gelegen.

Overigens speelt de geschiedenis een leuk spelletje met ons als blanke ex-kolonisten. Waar vroeger de inheemse bevolking door de ontdekkingsreizigers gepaaid werd met kralenkettingen en spiegeltjes wordt je als blanke op het strand tegenwoordig helemaal doodgegooid met (diezelfde?) kralenkettingen en snuisterijen door allerhande verkoopsters. Deze komen naast je zitten met hun grote manden vol koopwaar, besteden 1 zin aan het vragen hoe het met je gaat en of je frans bent, om vervolgens met een resoluut gebaar allerhande kettingen bijna in je gezicht te drukken. Laat mij nou met 3 meiden op stap zijn die de hele collectie wel wilden bekijken. Gelukkig heb ik nog wat voor ze kunnen betekenen door een mooie totaalprijs te onderhandelen. En en passant heb ik wat mooie houten olifantensleutelhangers opgepikt. Niet dat ik hier trouwens olifanten heb gezien, die zijn niet erg common in West-Afrika. Maar goed, olifanten zijn desalniettemin superafrikaans.

De video dan nu maar, met aan het eind een leuke wandeling met een grote vogel.

P.S. We maken in deze video een tochtje met een pirogue. Dit zijn ook de bootjes waarmee migranten naar Spanje varen (…).

P.S. 2 Er is trouwens een lutteur, een hele bekende, die Zos heet. Omdat ze hier zo’n moeite met de ‘j’ hebben stel ik me meestal voor met zijn naam…