Mijn twee cent

Farmschoonmaak

Ik ben dus weer thuis. Van een heerlijk simpel en zonnig 9-5 bestaan naar de hectiek en chaos van mijn studentenleven hier in Nederland. Leuk om iedereen weer te zien, alleen die studie moet de komende tijd wel voorrang krijgen want ik heb warempel zin in een werkend leven gekregen! Inmiddels ben ik wel weer aan het werk, er zijn alweer een paar bruiloften vereeuwigd en er zullen er nog een hoop volgen de komende maanden… Mocht je plotseling willen trouwen, doe het dan na september a.u.b.

Schakelen was niet zo moeilijk; daar ben je daar en hier hier. Ik moest wel even hardop lachen in het vliegtuig toen we afdaalden richting Schiphol. De keurigheid en organisatie waarmee de weilandjes zich onder je aftekenen vormt een welhaast hilarisch contrast met de willekeur en chaos van Senegal in het algemeen en van Dakar in het bijzonder. Vervolgens valt op dat er dus inderdaad bijna niemand op straat is vergeleken met daar. Ik moet zeggen dat ik de relaxedheid van de Afrikanen wel mis, en ook de gezelligheid van kids om me heen en de sociale manier van leven daar. Maar hier kun je weer frikandellen eten.

Dat is een mooi bruggetje naar de titel van deze post. Vandaag hebben we ons huis ondersteboven gekeerd, alles superschoon gemaakt. Het was gezellig, zelfs oud-huisgenoot Brul kwam nog even langs om wat langspeelplaten, verstofde theologische werken en andere prullaria op te halen. Als je op de foto hieronder klikt kun je wat foto’s zien, ze zijn natuurlijk ook bij ‘foto’s’ te zien. Aan het eind samen frituren, een biertje in de zon met een frikandel. Als de zon schijnt is het leven altijd mooier…

P.S. Huisgenoot Hempie staat er wat veel op, dat zou de indruk kunnen geven dat hij alles alleen heeft gedaan. Dat is niet zo.
P.S. II Van mijn oranje BBQ heb ik na bijna 7 jaar afcheid moeten nemen. Het aantal mensen dat erop heeft ge-BBQ-ed is boven de 200! Namens hen allen dank.
P.S. III Alle lezers uit mijn Afrika-tijd bedankt voor de vele comments en mailtjes!
P.S. IV Mijn laptop was gestolen vlak voor ik wegging, dat verklaart gedeeltelijk het gebrek aan een mooie slotpost. Sorry.